✍️UNUTSAQ UNUDULARIQ: Rasim Musayev – səssiz xeyirxahlığın generali...

Bəzən insanın böyüklüyü onun çiyinlərindəki ulduzların sayında yox, ürəyinin döyüntüsündə gizlənir. Rütbə zamanın verdiyi bir nişandır, amma mərhəmət Tanrının payıdır. Bu pay hər kəsə nəsib olmur. Elə adamlar var ki, onların adı vəzifə siyahılarında yazılır; elələri də var ki, adı insanların qəlbinə həkk olunur. Rasim Musayev ikinci qisim insanlardan idi.

Göyçədən başlayan yol

Göyçə mahalının Kiçik Məzrə kəndində dünyaya göz açan Rasim İslam oğlu Musayevin taleyi sanki sərt dağ küləkləri ilə yoğrulmuşdu. O torpaqlar insanı həm dözümlü, həm də qürurlu böyüdür. Göyçənin sərin suları, sərt qayaları, yaylaq nəfəsi onun xarakterinə hopmuşdu. Uşaqlıqdan ədalət duyğusu ilə böyüyən Rasim, haqqı nahaqqa verməməyi özünə borc bilirdi.

Onun ömür yolu təsadüfi seçimlərin yox, məqsədli qərarların nəticəsi idi. Daxili İşlər Orqanlarında uzun illər xidmət edən Rasim Musayev bir polis əməkdaşı kimi yox, hüququn keşiyində dayanan vicdan sahibi kimi tanınırdı.

Xidmət pillələri – məsuliyyətin artan çəkisi

O, müxtəlif məsul vəzifələrdə çalışdı: Binəqədi Rayon Polis İdarəsi rəisinin birinci müavini, Daxili İşlər Nazirliyinin İctimai Təhlükəsizlik İdarəsinin şöbə rəisi, Sabunçu Rayon Polis İdarəsinin 15-ci Polis Bölməsinin rəisi, 2005–2007-ci illərdə Cəlilabad Rayon Polis Şöbəsinin rəisi, 2007–2013-cü illərdə isə Gəncə Şəhər Polis İdarəsinin, daha sonra Baş Polis İdarəsinin rəisi.

2011-ci ildə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev tərəfindən ona polis general-mayoru ali xüsusi rütbəsi verildi. Bu, təkcə peşəkar fəaliyyətin qiymətləndirilməsi deyildi; bu, həm də dövlətin bir zabitə etimadı idi.

Amma o, rütbənin ağırlığını çiyinlərində daşımırdı; o, məsuliyyətin ağırlığını ürəyində daşıyırdı.

Qanunla yanaşı, mərhəmət

Rasim Musayev çoxsaylı cinayətlərin açılmasında, təhlükəli dəstələrin zərərsizləşdirilməsində, sui-qəsdlərin qarşısının alınmasında xüsusi xidmətlər göstərmişdi. Onun rəhbərliyi altında cinayətkarlığa qarşı mübarizə sistemli və prinsipial xarakter daşıyırdı.

Lakin bu hekayə onun xidməti nailiyyətləri haqqında deyil. Bu hekayə bir generalın ürəyi haqqındadır.

Məzar başındakı səhnə

Onun vəfatından sonra üçüncü mərasim günü yaxınları məzarı ziyarətə gəlirlər. Qəbiristanlıqda qəribə bir mənzərə ilə qarşılaşırlar: yaşlı bir kişi məzarın ayaq tərəfində diz çökərək ağlayır. Heç kim onu tanımır.

Sual verirlər: “Kimsiniz?”

Cavab gəlir: “Mən şəhid atasıyam…”

Və kişi danışmağa başlayır.

Oğlunun məzar daşının köhnəldiyini, bir neçə yerə müraciət etdiyini, amma kömək tapmadığını söyləyir. Təsadüfən məsələ Rasim müəllimin qulağına çatır. Gecə vaxtı onu polis bölməsinə aparırlar. Qapıda onu general qarşılayır.

“Bağışla, xəbərim olmayıb…”

Bir generalın şəhid atasından üzr istəməsi – bu, təkcə nəzakət deyil, bu, böyüklükdür.

Rasim Musayev gözünün içinə baxa bilmirmiş. Qəbir daşını dərhal dəyişdirir. Özü də şəhidin məzarı başına gedir. Baş daşından öpür. Sonra şəhid atasının əllərindən…

Bu səhnə rəsmi protokollara sığmaz. Bu, vəzifə təlimatında yazılmır. Bu, insanlığın təlimatıdır.

Sonra hər ay o ailə ilə maraqlanır. Şəhid atasının bankdan kredit götürdüyünü öyrənəndə, adam göndərib borcu bağlatdırır. Zəng edib danlayır: “Niyə demədin? Gəlib məndən alardın…”

Bu sözlər bir generalın dili ilə deyilmişdi, bir oğulun dili ilə deyilmişdi.

Rütbə ilə ürək arasındakı məsafə

Biz çox vaxt generalları sərt baxışlı, amiranə səsli, əlçatmaz insanlar kimi təsəvvür edirik. Amma Rasim Musayev göstərdi ki, rütbə ilə ürək arasında divar çəkmək lazım deyil. Əksinə, o divar söküldükcə dövlət güclənir.

Onun həmkarları arasında nüfuzu böyük idi. Amma ən böyük nüfuz insanın yoxsul bir evdə dua ilə anılmasıdır. Ən ali mükafat şəhid atasının göz yaşında xatırlanmaqdır.

Ailə və ata siması

Rasim Musayev ailəli idi. İslam, Firuzə və Lalə adlı üç övladı vardı. O, dövlətə xidmət etdiyi qədər ailəsinə də bağlı idi. Çünki dövlət ailədən başlayır. Ata ocağında formalaşan dəyərlər, cəmiyyətə daşınır.

Onun övladları üçün o, general yox, ata idi. Amma əslində o, yüzlərlə ailənin də ata dayağı olmuşdu.

2013 – sakit çəkilmə

2013-cü ilin yanvarında öz xahişi nəzərə alınaraq Gəncə Şəhər Baş Polis İdarəsinin rəisi vəzifəsindən azad edildi. Bir müddət sonra Daxili İşlər Nazirliyinin Daxili Təhqiqatlar İdarəsinin rəisi təyin olundu.

Vəzifələr dəyişdi, amma xarakter dəyişmədi. O, harada çalışırdısa, orada ədalət prinsipini rəhbər tuturdu.

İnsan yaddaşında yaşayan ad

Tarix rəsmi sənədlərlə yazılır. Amma yaddaş insan hekayələri ilə yaşayır. Rasim Musayevin adı rəsmi əmrlərdə, sərəncamlarda var. Lakin onun əsl bioqrafiyası insanların danışdığı xatirələrdədir.

Bir şəhid atasının göz yaşı, bir kreditin gizlicə bağlanması, bir qəbir daşının gecə ilə dəyişdirilməsi – bunlar statistik hesabatlara düşmür. Amma xalqın qəlbində əbədi iz buraxır.

Böyüklüyün ölçüsü

Böyük olmaq üçün böyük görünmək lazım deyil. Böyük olmaq üçün başqasının dərdini öz dərdin kimi hiss etmək kifayətdir. Rasim Musayev məhz bunu bacarmışdı.

O, cinayətkar qarşısında sərt, haqq qarşısında müti, şəhid ailəsi qarşısında isə başı aşağı idi.

Bu, əsl dövlət adamı portretidir.

Ruhun şad olsun…

Bəzən bir insanın arxasınca deyilən “Ruhun şad olsun!” ifadəsi sadəcə mərasim cümləsi olur. Amma Rasim Musayev haqqında deyiləndə bu sözlər ürəkdən gəlir.

Çünki o, sağlığında da insanların ruhunu şad etmişdi.

Onun həyat yolu bizə bir həqiqəti xatırladır: dövlət yalnız qanunlarla deyil, vicdanlı insanlar vasitəsilə yaşayır. Qanun ədaləti təmin edir, amma mərhəmət cəmiyyəti birləşdirir.

Rasim Musayev həm ədalətin, həm mərhəmətin tərəfində idi.

Bu gün onun adı çəkiləndə rütbəsi xatırlanır, amma daha çox insanlığı yad edilir. Bu isə ən böyük rütbədir.

Ruhun şad olsun, böyük insan.