QARAİŞIQ

QARAİŞIQ

Bir quş dimdiyində bir dan gətirir,
Səhər qanadlanır göyün üzünə.
Elə bil göylərin ilk nəfəsidir,
İşıq səf-səf qonur yerin izinə...

Bir sirdir, kök atır dərinliyimdə,
Torpaq ürəyimə səssiz yol çəkir.
Mən susduqca məni böyüdür zaman,
Səbrim budaqlanıb göyə nur əkir.

Mən də bir ağacam - sirri-Xudayam,
Köküm görünməyən bir işıq içir.
Baharım gizlənib kökümün altda,
Qaraişıq məni sabaha biçir.

Yağış da torpağa bir söz deyirmiş,
Bənövşə o sözü açıb oxuyur.
Sözün də anası sükutdur, bəlkə,
Külək də o səsi budaqda duyur.

Qönçə nəfəs-nəfəs yazı toxuyur,
Kök də budaq-budaq işıq gəzdirir.
Damla-damla nur ağacın içində
Səssiz-səssiz yarpaqları göyərdir.

Mən doğulmamışam - yetişmişəm mən,
Köküm gecələrdə dana çevrilib.
İçimdə görünməz bir ağac hər gün
Göyün sükutuna yarpaqlar verib.

Bir ömür görünməz əllər toxuyub
Kökümdə gizlənən bahar bələksiz.
Demə, mən əvvəldən itməmişəm heç -
Tanrım nəfəs alır içimdə səssiz.

Ədalət QARABULUD