Sözün Aynası - (poema) - Mirzə Ələkbər Sabirin ruhuna ithafən

Sözün Aynası - (poema)

(Mirzə Ələkbər Sabirin ruhuna ithafən)

"Millət necə tarac olur olsun, nə işim var?!" — 

                                           Mirzə Ələkbər Sabir

Birinci hissə

I. Sözün başlanğıcı

Millət tarac olurmuş,
düşmənə möhtac qalırmış - 
qarnı tox bir kəsin yuxusu pozulmur.

Bir qismət çörəyin
üstündə qurulan səltənətlər
nə qədər davam edəcək,
ey Tanrının qaranlıqda pıçıldadığı bəndələr?

II. Xalqın yuxusu

Sabir, sən demişdin:
“Qoy mən tox olum,
dünya ac qalsın - nə işim var?!”
Bu səs, bu lənətlənmiş xor,
qiyamət gününün qaranquşu kimi
hələ də fırlanır başımızın üstündə.

Hər kəs öz içində
bir az kasıb,
bir az zalım,
bir az da yatmış mələkdir.
Oyanmayan mələklərin qanadı yanır,
oyanmaqdan qorxan ruhların
gözləri torpağa dönür.

III. İfşa

Millət necə tarac olur olsun - 
bu sözlər, Sabir,
zamanın ən qara dusıdır,
amma sən onu ifşa etdin,
sözün işığı ilə.

Bilirəm, hər əsrdə
bir kimsə deyir:
“Əgər tək-tək ayılan varsa,
Tanrım, tez yox et onları.”
Amma unutdular - 
ruh sönmür,
söz ölmür,
həqiqət torpağa batsa da
qiyamət günü yenidən cücərir.

IV. Dua və üsyan

Bizim borcumuz,
ey ustad,
sənin yanğınlı nəfəsindən
bir qığılcım götürməkdir:

bir körpə gözünün
daha çox ac qalmaması,
bir ana fəryadının
daha tez susması,
bir xalqın daima
zülmün pəncəsində inləməməsi üçün.

Sənin satiran - 
bir dua idi,
bir fəryad idi,
bir qiyamət şamı idi.

Biz də bu şamı
əlimizdə tutub
zamanın küləyinə qarşı gedirik.

Çünki millət oyanmasa,
ruh da, torpaq da,
söz də əsir qalacaq.

V. Son dua

Ey Sabir,
sözün - bir güzgü,
bir ruhun çırağıdır.
Bu çıraq sönməsin,
xalqın ürəyində yanmağa davam etsin.

Biz də deyirik:
- Yatmaq yox,
- Susmaq yox,
-  İşığı söndürmək yox.

Çünki söz - dirilikdir,
söz - müqavimət,
söz - millətin oyanışıdır.