
Bəzən bir insanın ömür yolu haqqında danışmaq üçün onun doğum tarixini, vəzifələrini və ya sahib olduğu şirkətləri sadalamaq kifayət etmir. Çünki insanı insan edən yalnız rəsmi bioqrafiya deyil. Onu insan edən xarakteri, həyata baxışı, gördüyü işlərin arxasında dayanan mənəvi dünyasıdır.
Müasir Azərbaycan sürətlə dəyişən, yenilənən və böyüyən bir ölkədir. Bu inkişafın görünən tərəfi yeni yollar, körpülər, yaşayış kompleksləri, ictimai binalar və sənaye müəssisələridir. Görünməyən tərəfi isə həmin layihələrin arxasında çalışan minlərlə insanın zəhməti, düşüncəsi və məsuliyyətidir.
Məhz belə bir mühitdə sahibkarın rolu yalnız biznes adamı olmaqdan çıxır. O, həm də qurucuya çevrilir. Şəhərlərin sabahını formalaşdıran, insanların yaşayış mühitinə təsir edən, iqtisadi proseslərdə iştirak edən şəxsə çevrilir.
Vüqar Qasımov haqqında danışarkən də ilk növbədə bu quruculuq fəlsəfəsinə nəzər salmaq lazım gəlir.
Azərbaycanın aran bölgələrinin özünəməxsus xarakteri var.
Bu torpaqlar insanlara zəhmətkeşlik öyrədir.
Yayın istisi altında yetişən taxıl sünbülləri, payızın bərəkəti, kənd adamının torpağa bağlılığı burada böyüyən insanların xarakterinə hopur.
İmişli də belə bölgələrdən biridir.
Bu torpağın insanları üçün sözün dəyəri var.
Əlin zəhməti ilə qazanılan çörəyin dəyəri var.
İnsanın nüfuzunun onun sərvətindən daha üstün tutulduğu bir mühit var.
Belə bir mənəvi mühitdə formalaşan ailələrin övladları adətən həyatın çətinliklərinə daha hazırlıqlı olurlar.
Çünki onlar uşaqlıqdan zəhmətin qiymətini görürlər.
Əldə olunan hər uğurun arxasında böyük əmək dayandığını anlayırlar.
Məhz buna görə də sonralar böyük layihələrə rəhbərlik edən insanların həyat hekayələrində kənd köklərinin xüsusi yeri olur.
İnsan üçün ən böyük məktəb həyatın özüdür.
Universitetlər bilik verə bilər.
Kitablar düşüncə formalaşdıra bilər.
Amma xarakteri formalaşdıran həyatın sınaqlarıdır.
Bəzən uğur insanı yoxlayır.
Bəzən çətinlik.
Bəzən də məsuliyyət.
Böyük işlərin başında dayanmaq heç vaxt asan olmayıb.
Kənardan baxanda hər şey sadə görünə bilər.
Lakin hər qərarın arxasında risklər dayanır.
Hər layihənin arxasında minlərlə detal gizlənir.
Sahibkar yalnız qazancı deyil, məsuliyyəti də bölüşməlidir.
Yüzlərlə işçinin taleyi onun qərarlarından asılı ola bilər.
Məhz buna görə də sahibkarlıq fəaliyyəti sadəcə biznes deyil.
Bu, həm də ictimai məsuliyyətdir.
Son onilliklər ərzində Bakı böyük transformasiya yaşayıb.
Bir vaxtlar köhnə məhəllələrin yerləşdiyi ərazilərdə müasir yaşayış kompleksləri yüksəlib.
Yeni prospektlər salınıb.
İnfrastruktur yenilənib.
Şəhərin memarlıq siması dəyişib.
Bu dəyişikliklərin hər biri çoxsaylı layihələrin nəticəsidir.
Tikinti sektoru iqtisadiyyatın ən mürəkkəb sahələrindən biridir.
Burada yalnız maliyyə deyil, texniki bilik, təşkilatçılıq qabiliyyəti və strateji düşüncə də vacibdir.
Bir yaşayış kompleksinin layihələndirilməsi və tikintisi uzun prosesdir.
Əvvəlcə ideya yaranır.
Sonra plan hazırlanır.
Mütəxəssislər cəlb olunur.
İnfrastruktur hesablanır.
Tikinti işləri aparılır.
Nəhayət, həmin məkana insanlar köçür və yeni həyat başlayır.
Beləliklə, tikinti sadəcə bina inşa etmək deyil.
Bu, həyat məkanı yaratmaqdır.
Tikinti sektorunun ən maraqlı tərəfi odur ki, burada insan yalnız materiallarla işləmir.
O, talelərlə işləyir.
Bir ailə üçün yeni mənzil sadəcə dörd divar deyil.
Bu, ümiddir.
Təhlükəsizlik hissidir.
Sabaha inamdır.
Uşaqların böyüyəcəyi məkandır.
Valideynlərin ömürlərini keçirəcəkləri evdir.
Bu səbəbdən tikinti sahəsində çalışan insanlar əslində cəmiyyətin sosial həyatına da təsir göstərirlər.
Onların fəaliyyəti minlərlə insanın gündəlik həyatına toxunur.
Tarixə nəzər saldıqda görürük ki, hər dövrün qurucuları olub.
Bəziləri şəhərlər salıb.
Bəziləri yollar çəkib.
Bəziləri zavodlar tikib.
Bəziləri isə insanlara yeni imkanlar yaradıb.
Onları birləşdirən ortaq xüsusiyyət gələcəyə baxa bilmələridir.
Qurucu insan bugünkü günü deyil, sabahı düşünür.
O, hələ mövcud olmayan bir mənzərəni təsəvvür edir.
Sonra həmin təsəvvürü reallığa çevirməyə çalışır.
Bu isə böyük iradə tələb edir.
Azərbaycan xalqının milli yaddaşında şəhidlik zirvə anlayışıdır.
Bu torpaq uğrunda canından keçən insanların xatirəsi hər zaman uca tutulur.
Şəhid ailələrinə diqqət göstərmək dövlətin, cəmiyyətin və imkan sahibi insanların mənəvi borcu hesab edilir.
Çünki şəhid ailələrinin yaşadığı ağrını heç nə əvəz edə bilməz.
Lakin onların yanında olmaq mümkündür.
Onlara qayğı göstərmək mümkündür.
Onların problemlərinə biganə qalmamaq mümkündür.
Cəmiyyətin gücü məhz belə məqamlarda ortaya çıxır.
İnsanlar bir-birinə sahib çıxanda.
Ağrını bölüşəndə.
Mənəvi həmrəylik nümayiş etdirəndə.
Pul qazanmaq mümkündür.
Şirkət qurmaq mümkündür.
Böyük layihələr həyata keçirmək mümkündür.
Amma etibar qazanmaq daha çətindir.
Etibar uzun illər ərzində formalaşır.
Bir insanın sözü ilə əməli üst-üstə düşəndə formalaşır.
Verdiyi vədə sadiq qalanda formalaşır.
Çətin vəziyyətlərdə məsuliyyətdən qaçmayanda formalaşır.
Buna görə də iş dünyasında ən qiymətli kapital etibardır.
Bu kapitalı heç bir bank hesabında saxlamaq mümkün deyil.
O, insanların qəlbində yaşayır.
Şəhərlərin görünən memarları memarlardır.
Görünməyən memarları isə təşkilatçılardır.
İdarəçilərdir.
Sahibkarlardır.
Layihələri həyata keçirən insanlardır.
Onlar çox zaman diqqət mərkəzində olmurlar.
Amma onların qərarları şəhərlərin inkişafına təsir göstərir.
Yeni yaşayış massivləri yaranır.
Yeni sosial məkanlar formalaşır.
İnsanların həyat keyfiyyəti dəyişir.
Bu səbəbdən quruculuq fəaliyyəti yalnız iqtisadi kateqoriya deyil.
Bu, həm də sosial və mənəvi kateqoriyadır.
Hər insanın fəaliyyəti bir gün zamanın mühakiməsinə çıxarılır.
Bugünkü qiymətləndirmələr dəyişə bilər.
Müxtəlif fikirlər səslənə bilər.
Lakin zaman ən obyektiv hakimdir.
Əgər görülən işlər insanlara fayda verirsə, onlar yaşayır.
Əgər yaradılan layihələr cəmiyyətə xidmət edirsə, onlar qalır.
Əgər insanın fəaliyyəti xeyir gətirirsə, onun izi silinmir.
Məhz buna görə də quruculuğun həqiqi qiymətini illər sonra tarix verir.
İnsan həyatı son nəticədə bir sual qarşısında dayanır:
Nə qoyub gedirik?
Bəziləri sərvət qoyur.
Bəziləri kitab.
Bəziləri məktəb.
Bəziləri körpü.
Bəziləri isə insanların yaddaşında yaşayan xatirə.
Əslində bunların hamısının ortaq adı bir sözdür:İz.
İnsan öz izini necə qoyursa, gələcək onu elə xatırlayır.
Bu baxımdan qurub-yaratmaq fəaliyyəti yalnız iqtisadi fəaliyyət deyil.
Bu, insanın özündən sonra qoyduğu mənəvi mirasın bir hissəsidir.
Hər dövrün öz qurucuları olur.
Onlar bəzən səhnədə görünmürlər.
Bəzən adları yalnız layihələrin sənədlərində qalır.
Lakin onların gördüyü işlər şəhərlərin küçələrində, insanların evlərində, ailələrin gündəlik həyatında yaşamağa davam edir.
Qurmaq dağıtmaqdan çətindir.
Yaratmaq tənqid etməkdən çətindir.
İnsanlara fayda vermək isə hər ikisindən çətindir.
Məhz buna görə də qurub-yaradan insanlar haqqında yazılan hər sətir əslində yalnız bir insanın deyil, bütövlükdə zəhmətin, məsuliyyətin və yaradıcı əməyin qiymətləndirilməsidir.
Çünki zamanın yaddaşında ən uzun yaşayanlar məhz qurucular olur. Onların tikdikləri binalar, yaratdıqları layihələr və insanların həyatında qoyduqları izlər illər keçsə də danışmağa davam edir. Və bəlkə də insan ömrünün ən böyük mənası elə budur: özündən sonra faydalı bir iz qoyub getmək.