Azər Əliyev: "Mən hər dəfə bu hadisələri xatırlayanda fəxarət hissi keçirirəm...."

Demək olar ki, Naxçıvan MR bütün ərazisində əhalinin qazsız, işıqsız və ciddi ərzaq qıtlığı ilə imtahana çəkildiyi bir dövr idi. Naxçıvanda doğulmuş, uşaqlıq, yeniyetməlik illərini orada yaşamış bir şəxs kimi bu vəziyyətə laqeyd qala bilməzdim. O vaxt direktoru olduğum Şamxor "Texnolojicihaz" təcrübə zavodunun Naxçıvan əhalisinə mənəvi və maddi kömək etmək imkanlarını götür-qoy edərək belə bir qərar verdim ki, Şamxor "Texnolojicihaz" təcrübə zavodunun Naxçıvanda filialını yaradaq. Bu məqsədlə o vaxt tabeliyində olduğumuz Xüsusi maşınqayırma və konversiya komitəsinə və baş idarəmizə müraciət etdim. Cavab isə birmənalı olaraq "yox" oldu. Səbəb isə gizlədilmədi. O vaxtkı respublika rəhbərliyinin Heydər Əliyev şəxsiyyətinə qısqanc münasibətindən qaynaqlanırdı.

Hətda bu barədə mənə şifahi xəbərdarlıq da edildi ki, nə badə. Bütün bunlara baxmayaraq mən "özbaşınalıq" etməyə qərar verdim. Naxçıvana gedərək Ali Məclisin sədri Heydər Əliyevin qəbulunda oldum. Göstəriş verildi ki, Ordubad Tütün kombinatının binaları balansımıza verilsin. Ordubad rayonunun o vaxtkı İcra başçısı ilə görüşdüm. Az bir vaxtdan sonra məhsul istehsalına başladıq. Az da olsa iş yerləri yaratdıq. Söz yox ki, Naxçıvanın o vaxtkı durumunda bu dəryada bir damla idi. İlk vaxtlar əmək haqları Şamxor zavodunun gəliri hesabına ödənilirdi. Mən özbaşınalıq etdiyim üçün vəzifədən kənarlaşdırıldım. Çox sonralar işimə bərpa olundum.

Mən hər dəfə  bu hadisələri xatırlayanda fəxarət hissi keçirirəm ki, rəhbərlik etdiyim kollektivlə birlikdə çox çətin blokada şəraitində yaşayan Naxçıvan əhalisinə və Ulu öndərimiz Heydər Əliyevə cüzi də olsa kömək ola bilmişik.